كه زندگى را رهاكردند و به سوى بهشت راهى شدند ) . و پيش از آن نيز درشب عاشورا ، امام حسين عليه السلام در برابر اهل بيت و يارانش به حقيقت گواهى داده بود كه : من يارانى باوفاتر و بهتر از يارانم ، و خانواده اى نيكوتر و نزديكتر ازخانواده‌ام نمىشناسم . پس خداوند به شما پا داش نيكويى عطا نمايد . « 1 » اين ستايش بيهوده اى نبود ، بلكه حقيقت محض بود ، كه واقعيت نيز آن را نشان داد . . بدرستى برگزيدگانى كه امام حسين براى شهادت با خود ، انتخاب كرده بود ، مردانى بودند كه در عهد خود با خدا راستين بودند ( رجال صدقوا ماعاهدوا اللَّه عليه ) و ايمان و يقين و ولاى به خداى سبحان و فرستاده‌اش و خاندان پيامبرش بود كه آنهارا به كربلا آورده بود . و به همين دليل شعار شان ، پيشى گرفتن از يكديگر براى رسيدن به بهشت بود و اين معيارى است براى سنجش ميزان يقين مؤمن و راستى گفتار او . در شب واقعه ، امام درميان اصحابش از آنان مىخواهد كه با استفاده از تاريكى شب ، از گرد او پرا كنده شوند ، چرا كه دشمنان فقط او را مىخواهند . و به آنها گفت : باوجود اين دشمنان ، من گمان نمىكنم روز ديگرى رابه شب رسانيم . من

--> ( 1 ) - / بحار الانوار ، ج 44 ، ص 393 .